Tagarchief: #voelen

Ik voel, ik voel, wat jij niet voelt…

Vroeger als we op vakantie gingen met de auto speelde ik vaak met m’n broer en zusje ‘ik zie, ik zie, wat jij niet ziet en de kleur is…’ De leukste kleur was dan grijs omdat dat in de auto een onmogelijke opdracht werd! Het konden tijden duren voordat ze precies het ene knopje aanwezen dat jij bedoelde. Nu heb ik dat al jaren niet meer gespeeld. Al lijken volwassenen soms wel het spel: ik voel, ik voel wat jij niet voelt te spelen…Ik betrap mezelf er ook regelmatig op. Ik speel het niet alleen met anderen maar vooral ook met mezelf. 

Wanneer je in mijn agenda zou kijken lijkt mijn agenda niet heel druk. Tuurlijk heb ik drukkere dagen maar ik heb ook genoeg momenten niks ingepland. Die momenten heb ik nodig. Ik hou het niet vol om een hele dag vol gepland te hebben als ik die dag daarna ook nog wat wil doen. Ik ben het vaak niet met mezelf eens op het moment dat mijn lichaam aangeeft dat het genoeg is en vind het ook moeilijk om mijn grens daarin aan te voelen. Ik voel, ik voel… Ah wel nee, ik kan nog wel even!

Ook anderen hou ik nog wel eens voor de gek. Niet altijd bewust maar ik wil zo graag van alles. Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin en familie die af en toe voor mij op het rempedaal drukken. Ze zien soms eerder wat ik voel dan ik zelf… Zij voelen, zij voelen, wat ik nog niet voel.

Wanneer ik te ver ben gegaan word ik misselijk, uitgeput, word het druk in mijn hoofd, kan ik nog minder tegen prikkels dan normaal en ga ik mezelf van alles verwijten. Wat me helpt op zo’n moment is rust nemen, accepteren dat het zo is en even flink huilen. Ik heb heel lang een hekel gehad aan huilen. Ik voelde me zwak op die momenten en liet het eigenlijk niet toe. Op een gegeven moment kon ik niet anders meer dan huilen en tegenwoordig vind ik het soms zelfs fijn. Gewoon even alles laten gaan!

Het lijkt steeds meer een taboe te worden om je gevoelens te laten zien of om even flink te huilen. Ik vraag me af waar het vandaan komt. Of het angst is omdat iedereen alleen de goede kanten van je mag zien?  Of toch iets anders…

Herkennen jullie het? Het gevoel hebben dat je niet altijd kan laten zien wat je voelt, of wat ik eerder zei dat je zelf niet goed aanvoelt waar je eigen grenzen liggen en wat je eigenlijk voelt?

Advertenties