Tagarchief: #paarden

Een levende spiegel

Degene die mijn blog al een tijdje volgen of de mensen die mij gewoon kennen weten dat ik een paardenmeisje ben. Sinds groep 4 van de basisschool ben ik al met paarden/pony’s bezig en inmiddels heeft het virus zich zo in mij gevestigd dat ik bang ben niet meer te kunnen genezen. Voordat ik jullie ga uitleggen waarom paarden voor mij zo belangrijk zijn wil ik jullie eerst voorstellen aan mijn grote vriendin Passe par tout a.k.a. Tout. (uit te spreken als Toet)


Dit is haar, ze is een merrie van 23 en ik verzorg haar nu een jaar. Ze is niet van mij maar van hele lieve mensen en ik mag haar verzorgen. Toen ik haar net begon te verzorgen maakte ze weinig contact, ze deed graag haar eigen ding, luisterde wel altijd braaf maar echt geïnteresseerd was ze nooit echt. Nu een jaar later reageert ze als ik haar roep, komt ze naar me toe, kan ze echt bij je komen staan om even te kroelen en vindt ze het heerlijk om samen een buitenrit te maken.

Wat wil je nou?

Ik ben iemand die ruzies vermijd. Sterker nog, ik zal er heel veel aan doen om iets niet uit te laten lopen op een ruzie of ook maar sterke woordenwisseling. Dit komt omdat ik snel bang word van boze mensen omdat ik hier wat nare ervaringen mee heb gehad. Vroeger ging dit zelfs zo ver dat ik mijn eigen mening bijna niet durfde uit te spreken en ik dacht dat ik zelf ook niet echt boos kon worden. Inmiddels kan ik mezelf prima uitspreken maar echt heel kwaad word ik nog steeds niet. Dit zit niet in me en ik voel me daar ook niet prettig bij. 

Vooral vroeger, en af en toe nog als ik niet goed in mijn vel zit, leefde ik als een soort kameleon. Ik paste me aan, aan de mensen in mijn omgeving en ging mee in diens meningen. Bij dieren, en dus ook bij paarden, werkt zo’n afwachtende en aanpassende houding niet. Wanneer ik geen signaal geef wat ik wil, wat ik vind, zal Tout bijvoorbeeld niks doen. Ze zal staan, mij misschien even aankijken van ‘Wil je nou nog wat? Of hoe zit dat?’ en vervolgens haar eigen plan trekken. Ik moet duidelijk naar haar zijn en zij laat mij direct zien wanneer ik dit niet genoeg ben door gewoon niet mee te werken.

Afgeleid

Ik had net uitgemest en wilde met Tout gaan rijden dus ik liep naar haar toe. Ik zelf was in gedachten verzonken en met mijn hoofd met hele andere dingen bezig. Ik had het halster bij haar om gedaan en wilde met haar richting de poetsplaats lopen maar ze bleef  staan. Een beetje geïrriteerd draaide ik me naar haar toe ‘Kom op meissie! Werk even mee.’ Maar mevrouw bleef staan en ze keek van me weg alsof ze wilde zeggen: als jij niet volledig met je aandacht bij mij bent dan heb ik ook geen aandacht voor jou. Wederom zette ze mij aan het denken over mijn eigen gedrag en gevoel. Even praten, kroelen en echt met mijn aandacht bij haar zijn en ja hoor ze liep met me mee! 


Vertrouwen

Het werken met paarden is een kwestie van vertrouwen. In eerste instantie moet jij het vertrouwen heb in het paard van een paar honderd kilo dat deze er niet met jou vandoor gaat maar aan de andere kant moet het paard ook vertrouwen in jou hebben. Jij bent maar een klein mensje en het paard is een vluchtdier en moet maar vertrouwen hebben dat jij als leider het meeste met hem voor hebt en hem beschermd tegen eventueel gevaar. Door dit wederzijds vertrouwen ontstaat er een bijzondere band, een vriendschap. En net zoals met mensen leer je uit nieuwe vriendschappen, leer je door nieuwe vrienden te maken. Je leert over de ander maar ook over jezelf en dat maakt dat ik helemaal niet genezen wil worden van dit hardnekkige paardenvirus.



Advertenties

Weekoverzicht #1 #100happydays

Goedemorgen,

De eerste editie van mijn weekoverzicht! En nu al een dag te laat… Sorry het was een beetje laat geworden gister met een verjaardag waardoor ik hem vannacht niet meer gepost heb.

Zondag:

We begonnen de week met een kerkdienst bij mijn ouders in de kerk. Een gast predikant ging voor maar wat een gepassioneerde man, erg mooi om te zien! Voordat we ’s middags naar de verjaardag van mijn oom zouden gaan raakte ik in paniek want ik kon mijn sleutel nergens vinden. Het hele huis doorgezocht, tassen leeg gehaald, nergens… Wordt het weer zo’n week dacht ik bij mezelf. We vertrokken toch uiteindelijk naar mijn oom. Op de terugweg langs Samantha geweest om mijn reserve sleutel van mijn huis op te halen. Op het station aangekomen zag ik mijn fiets staan met sleutels er nog in! Iemand was zo lief geweest om mijn sleutels te bedekken met zilverfolie zodat anderen het niet zouden zien. Drie dagen op Utrecht centraal met mijn sleutels er nog in en mijn fiets stond er nog! Ik was zo blij! Lang leve deze lieve persoon die mijn fiets en sleutels gered heeft! 

Maandag: 

Een avondje samen met vriendin lief thuis zijn kan soms zó fijn zijn 😊

Dinsdag:

Vandaag super hard gelachen om een vrouw die langs kwam bij het weiland waar de paarden staan om te vragen of we wel wisten dat iemand onze paarden had geverfd! Dat ze bang was dat er vandalen waren langs geweest en die zomaar op onze paarden hadden geverfd en dat kon niet zomaar en ze dacht er over de politie te bellen. Ik heb die vrouw maar even rustig uitgelegd dat we dit zelf doen om te zorgen dat de paarden minder last van vliegen hebben. Die vandalen van tegenwoordig!

   

Woensdag:

Tijdens het naar mijn ouders treinen ontmoette ik een meisje uit Nieuw Zeeland die komend jaar in Nederland kwam studeren voor haar master international crime. Super leuk gesprek gehad!

Donderdag: 

Mijn laatste rijles gehad voor mijn examen komende maandag! Super spannend maar de les ging goed! En ’s avonds nog naar een vriendin geweest die in januari jarig was en bij wie ik nog steeds moest komen om dat de vieren, oeps…

   

Vrijdag:

Met Samantha en haar vader even de kermis van Alkmaar op geweest, altijd gezellig!

Zaterdag:

Laatste dag van de week alweer! Nogmaals de kermis op geweest nu met een vriendin en een meisje van 7. Zo mooi om dat te zien genieten! We kwamen ook nog de oudere broer van die vriendin tegen die me overhaalde om mee te gaan in de hoge en snelle attracties! Afgesloten met een gezellige verjaardag. Ik ben een blij mens!

  
Wat waren jouw happy moments deze week?

#day36 #100happydays

Ik ben eigenlijk iets te laat want het is alweer de volgende dag, maar ik vind dat het nog wel mag het is toch mijn blog! Ik ben vandaag heel goed voor school bezig geweest voornamelijk met taalkunde. Taalkunde was echt een van mijn favoriete vakken, het is echt super interessant en gaat eigenlijk over alles wat met taal te maken heeft. Van de opbouw van een zin, het verwerken van een boodschap, tot taalfamilies en articulatie. Heel breed dus maar wel heel leuk! Ik ben ’s avonds nog naar de paarden geweest zodat het niet meer zo heet was en ik een lekker rondje kon rijden met Tout. Onderweg kwamen we een hele enge luchtballon tegen of naja tout vond hem wel erg spannend! Je weet het maar nooit met die luchtballonnen van tegenwoordig. Toen ik thuis kwam nog lekker met m’n huisgenoten om het balkon gezeten, vuurkorf aan, wijntje erbij, super chill! Nu weer lekker slapen, welterusten!

Hieronder Sjors en Tout die erg nieuwsgierig waren naar mijn telefoon:

   

 

#day35 #100happydays

Na vanmorgen lekker te hebben uitgeslapen en lekker lui te hebben gedaan ben ik naar de paarden geweest. Terwijl ik rustig aan het uitmesten was werd ik gestalkt door een huge libelle! Hij was echt heel erg groot en dik en hij was beetje rode kleur. Heel apart beest! Daarna lekker een rondje gewandeld met tout door het park. Net nog even met Samantha geweest en nu weer thuis! Weer een fijn dagje.