Stress, bijwerkingen, vakantie en post 

De laatste lesweek begint volgende week alweer. De stress om de laatste loodjes nog af te krijgen is behoorlijk toegenomen en daarnaast ben ik een week geleden met nieuwe medicatie gestart en zo als bij iedere start met nieuwe medicijnen is dat bij mij weer feest.
Stress en bijwerkingen dus… Twee van mijn grootste vrienden. Ze zijn dol op mij, ik wat minder op hen. Vooral hun samenwerking, laat mij vaak alleen achter. Als een soort derde wiel aan het wagen, zij vieren feest en ik hang daar een beetje droevig achteraan. 

Gelukkig nog een week en dan zijn de lessen voorbij en vlieg ik met mijn liefste naar Toronto en daarna is het vakantie! 

De zomervakantie en ik hebben een haat-liefde relatie. Het is fijn niet zo veel meer te moeten doen en dat scheelt een hoop stress aan de andere kant valt mijn hele structuur van naar lessen gaan en thuis studeren ook weg. Dat betekend dat ik voor mezelf een structuur moet inbouwen en daar ben ik niet heel erg goed in… Iemand nog tips?

Genoeg gezeurd! In de vakantie ga ik lekker de tijd nemen om weer bij te komen, vaker naar de paarden te kunnen en met vrienden af te spreken die ik veel te weinig zie! Volgende week wacht mij dus die reis naar Toronto en eind juli ga ik een week mee als vrijwilliger op een ruiterkamp voor gehandicapten en daar heb ik veel zin! 

Nog meer positief nieuws: vandaag mochten we de swap #echtepostiscool open maken. Voor degene die het niet kent. Northflix en Monsieurmango, twee bloggers hebben een soort project opgezet. Je krijgt een adres van een andere blogger en voor 7,50 maak je voor diegene een pakketje met cadeautjes erin. Vandaag, 4 juni, mag iedereen zijn/haar pakketje opmaken. Mijn pakket is gemaakt door zosaar en heeft de titel van mijn blog gebruikt en allemaal vrolijke spulletjes gekocht!

Zoals jullie zien had ik weinig inspiratie voor een titel maar ik wilde toch weer een artikel schrijven en dit kwam eruit dus ik heb de titel maar simpel gehouden. Waarom de afbeelding met die eendjes? Omdat hij te leuk is! Alvast een fijne vakantie voor iedereen die net als ik ook bijna vakantie heeft en de rest succes en nog even doorzetten!

Cont(r)act met God

Soms lees je een artikel op een blog en dan word je bijna jaloers omdat je hem niet zelf geschreven hebt. Een artikel zo goed geschreven en opgezet dat het nog dagen in je hoofd rond blijft spoken. Zo gebeurde mij dit bij een artikel van Griejanne van de blog www.griejanne.wordpress.com met haar toestemming wil ik deze graag met jullie delen!

Sollicitatiebrief

Geachte Vader,
Via deze brief wil ik graag reageren op de mogelijkheid om te solliciteren binnen Uw werkplaats. Allereerst wil ik U laten weten dat ik enthousiast ben door de verhalen die ik over U gehoord heb en het lijkt mij een mooie uitdaging om voor U aan de slag te gaan. Ik ben een jonge meid van 23 en weet van aanpakken. Ik wil mezelf graag voorstellen als kandidaat voor de functie ‘Christen.’
In de functieomschrijving laat U weten dat het gaat om een baan van ongeveer 24 uur per dag, 7 dagen in de week. Ik zou hier graag alvast een kanttekening bij plaatsen: Ik heb een sociaal en muzikaal leven waar ik graag tijd voor inplan. Daarnaast hou ik van winkelen en gewoon rondrijden op m’n scootmobiel. Ik wil deze baan ontzettend graag, maar ik heb helaas maar een uurtje per dag de tijd voor deze nieuwe baan binnen Uw werkplaats. Op sommige dagen misschien zelfs iets minder. Ook zou ik het graag met U willen hebben over mijn eventueel toekomstig salaris. U hebt het in Uw vacature over het loon dat ‘groot zal zijn in de hemel.’ Wat mij betreft zou het mij beter uitkomen als ik mijn loon wekelijks zou ontvangen. Mocht dit problemen geven, dan behoort een maandelijkse uitkering ook tot de mogelijkheden.
Bij de functie-eisen hebt U staan: ‘Geloof in Mij, dat is het enige dat Ik vraag.’ Ondanks dat U geen eisen stelt wat betreft ervaring, opleiding en kwaliteiten, wil ik U toch nog even opsommen hoeveel ik al gedaan heb en wat ik allemaal al bereikt heb. Ik heb al 23 jaar ervaring in het bezoeken van Uw kerkdiensten, ik doe aardig tegen mijn medemens en heb de Bijbel op de kast in het zicht staan. Qua opleiding ben ik naar christelijke scholen gegaan en heb ik geprobeerd om bij catechisatie op te letten, zelfs als ik het saai vond. Kwaliteiten heb ik in overvloed. Ik ben: lief, vrolijk, vredelievend, geduldig, goed, gelovig, zachtmoedig en beheerst. Hiermee wil ik maar zeggen dat ik U veel te bieden heb.
Dan wil ik het nog graag even met U hebben over het dienstverband: Het is een vaste aanstelling ‘tot in Eeuwigheid.’ Wat mij betreft is dit wel een beetje lang. Ik zou graag eerst op proef willen komen, gewoon om te kijken hoe het loopt tussen ons en dan beslissen of ik blijf of niet. Zul je net zien dat het helemaal niet klikt tussen ons en dan zitten we met elkaar opgescheept.
Verder heb ik niet echt de tijd genomen om Uw vacature van kaft tot kaft te lezen, omdat het bijna 1200 hoofdstukken heeft. Dit vond ik eigenlijk te veel en ik had het te druk met allerlei andere belangrijke dingen. Ondanks wat kleine eisjes van mijn kant, denk ik dat ik de perfecte kandidaat ben voor deze functie. Ik hoop dan ook dat deze brief voldoende is om te worden uitgenodigd voor een gesprek.
Met vriendelijke groeten,

Griejanne


Het sollicitatiegesprek

Gister heb ik bericht ontvangen dat ik op sollicitatiegesprek mag komen. Alhoewel, ik heb de uitnodiging al wel vaker gekregen, maar die zijn gek genoeg allemaal in de oud-papierbak beland, de elektronische uitnodigingen in de spambox. Dit keer ga ik op de uitnodiging in. Om twee uur is het gesprek en ik besluit om nog even snel langs de winkel te gaan om iets lekkers te halen. Nog 5 minuutjes, dat kan nog net. Bezweet en 3 minuten te laat kom ik het gebouw binnen. Ik neem plaats naast een oude man. De man groet me hartelijk en lijkt een heel gesprek met mij aan te willen knopen. Ik probeer me te concentreren op het gesprek dat ik zometeen heb en zit totaal niet te wachten op een vreemde man die een gezellig babbeltje wil maken. Ik mijd oogcontact, mompel ‘goedemiddag’ en staar naar de witte muur. Inmiddels is het kwart over twee en er is nog steeds niemand geweest. Ik begin te zuchten en schenk mezelf nog maar een kop koffie in. Weer probeert de oude man een gesprek te beginnen. Ik draai heel subtiel mijn rug naar hem toe, in de hoop dat hij de hint snapt. Ik kijk ongeduldig op m’n horloge. Half drie. Ik draai me naar de oude man toe en vraag of hij wat gehoord heeft van een sollicitatieronde. De oude man kijkt me vriendelijk aan en geeft me antwoord op m’n vraag. Dit keer kijk ik met aandacht naar de oude man en herken Hem. Het is de man waar ik zometeen een gesprek mee heb.

Hij nodigt me uit om binnen te komen in Zijn kantoor. Rood van schaamte ga ik aan zijn bureau zitten. Het liefst zou ik onder de tafel kruipen en gewoon net doen alsof ik Hem niet net straal genegeerd heb. Maar in plaats van mij te veroordelen, de deur te wijzen of een flinke uitbrander te geven, vraagt Hij of ik hongerig ben. Ik heb nog niets gezegd, of Hij zet een Heerlijke maaltijd voor me neer. ‘Maak je geen zorgen over jezelf of wat je zult eten.’ Stamelend probeer ik me te verontschuldigen dat ik Hem genegeerd heb, in de hoop toch nog in een goed blaadje te kunnen komen. ‘Sorry, ik had U niet gezien.’ Hij kijkt me aan. Hij doorgrondt me en ik voel me naakt. Alsof Hij gewoon aan me ziet dat het een leugen is. ‘Oké, ik had U wel gezien, maar ik was te druk met mezelf bezig.’ Hij zet me op m’n plaats en begint het gesprek.

Hij vraagt me waarom ik op de functie van Christen gesolliciteerd heb. Trots vertel ik Hem over mijn kwaliteiten, mijn ervaringen en alles wat ik bereikt heb. Ik vertel over de stormen die ik overleefd heb en waar ik sterker uitgekomen ben. Ik vertel over de kwaliteiten die ik mezelf heb aangeleerd: Liefde, vreugde, vrede, geduld, vriendelijkheid, goedheid, trouw, zachtmoedigheid en zelfbeheersing. Ik probeer zo duidelijk mogelijk te maken waarom Hij mij zou moeten aannemen en begin zelfs te denken dat het niet anders kan dan dat Hij me wel aanneemt. Want zeg nou zelf: Ik ben toch de perfecte sollicitant?

Met opgeheven hoofd kijk ik Hem aan. Ik verwacht een tevreden blik te zien van een man die blij is met Zijn nieuwe werknemer. In plaats daarvan zie ik een gekrenkte man. Een doorleefde, vernederde en bespotte man. En dan begint Hij te vertellen.

‘Je bent aangenomen. Je bent aangenomen om Christen te zijn, om mijn kind te zijn, al vanaf Ik je maakte in de schoot van jouw moeder. Elke dag nodig Ik je uit om dichterbij Mij te komen. En Ik blijf je uitnodigen. Ik zal voor je zorgen, je te eten en te drinken geven. Ik zal je Mijn liefde geven. Ik zal je bekleden met de vruchten van de Geest. Ik zal je geven wat je nodig hebt, meer nog dan dat. Ik zal je beschermen in stormen, met je meegaan in de strijd en je nooit meer loslaten. Je bent Mijn kind en ik hou van jou. Ik sluit een verbond met jou. Ik ben er en zal er altijd zijn.’

Ik word stil. Ik kijk naar zijn handen en zie diepe wonden. Langzaamaan dringt het tot me door wie Hij is. Ik voel me klein worden. Ik sta tegenover mijn Vader, die me door en door kent. Mijn Vader, die bespot en zelfs vermoord is om mij alles te kunnen geven wat ik nodig heb.

Ik wilde Christen worden, maar ik werd veel meer dan dat: Ik werd Gods kind.

Een levende spiegel

Degene die mijn blog al een tijdje volgen of de mensen die mij gewoon kennen weten dat ik een paardenmeisje ben. Sinds groep 4 van de basisschool ben ik al met paarden/pony’s bezig en inmiddels heeft het virus zich zo in mij gevestigd dat ik bang ben niet meer te kunnen genezen. Voordat ik jullie ga uitleggen waarom paarden voor mij zo belangrijk zijn wil ik jullie eerst voorstellen aan mijn grote vriendin Passe par tout a.k.a. Tout. (uit te spreken als Toet)


Dit is haar, ze is een merrie van 23 en ik verzorg haar nu een jaar. Ze is niet van mij maar van hele lieve mensen en ik mag haar verzorgen. Toen ik haar net begon te verzorgen maakte ze weinig contact, ze deed graag haar eigen ding, luisterde wel altijd braaf maar echt geïnteresseerd was ze nooit echt. Nu een jaar later reageert ze als ik haar roep, komt ze naar me toe, kan ze echt bij je komen staan om even te kroelen en vindt ze het heerlijk om samen een buitenrit te maken.

Wat wil je nou?

Ik ben iemand die ruzies vermijd. Sterker nog, ik zal er heel veel aan doen om iets niet uit te laten lopen op een ruzie of ook maar sterke woordenwisseling. Dit komt omdat ik snel bang word van boze mensen omdat ik hier wat nare ervaringen mee heb gehad. Vroeger ging dit zelfs zo ver dat ik mijn eigen mening bijna niet durfde uit te spreken en ik dacht dat ik zelf ook niet echt boos kon worden. Inmiddels kan ik mezelf prima uitspreken maar echt heel kwaad word ik nog steeds niet. Dit zit niet in me en ik voel me daar ook niet prettig bij. 

Vooral vroeger, en af en toe nog als ik niet goed in mijn vel zit, leefde ik als een soort kameleon. Ik paste me aan, aan de mensen in mijn omgeving en ging mee in diens meningen. Bij dieren, en dus ook bij paarden, werkt zo’n afwachtende en aanpassende houding niet. Wanneer ik geen signaal geef wat ik wil, wat ik vind, zal Tout bijvoorbeeld niks doen. Ze zal staan, mij misschien even aankijken van ‘Wil je nou nog wat? Of hoe zit dat?’ en vervolgens haar eigen plan trekken. Ik moet duidelijk naar haar zijn en zij laat mij direct zien wanneer ik dit niet genoeg ben door gewoon niet mee te werken.

Afgeleid

Ik had net uitgemest en wilde met Tout gaan rijden dus ik liep naar haar toe. Ik zelf was in gedachten verzonken en met mijn hoofd met hele andere dingen bezig. Ik had het halster bij haar om gedaan en wilde met haar richting de poetsplaats lopen maar ze bleef  staan. Een beetje geïrriteerd draaide ik me naar haar toe ‘Kom op meissie! Werk even mee.’ Maar mevrouw bleef staan en ze keek van me weg alsof ze wilde zeggen: als jij niet volledig met je aandacht bij mij bent dan heb ik ook geen aandacht voor jou. Wederom zette ze mij aan het denken over mijn eigen gedrag en gevoel. Even praten, kroelen en echt met mijn aandacht bij haar zijn en ja hoor ze liep met me mee! 


Vertrouwen

Het werken met paarden is een kwestie van vertrouwen. In eerste instantie moet jij het vertrouwen heb in het paard van een paar honderd kilo dat deze er niet met jou vandoor gaat maar aan de andere kant moet het paard ook vertrouwen in jou hebben. Jij bent maar een klein mensje en het paard is een vluchtdier en moet maar vertrouwen hebben dat jij als leider het meeste met hem voor hebt en hem beschermd tegen eventueel gevaar. Door dit wederzijds vertrouwen ontstaat er een bijzondere band, een vriendschap. En net zoals met mensen leer je uit nieuwe vriendschappen, leer je door nieuwe vrienden te maken. Je leert over de ander maar ook over jezelf en dat maakt dat ik helemaal niet genezen wil worden van dit hardnekkige paardenvirus.



It’s a small world?

Reizen. Echt veel heb ik nooit gereisd, met mijn ouders gingen we niet veel verder dan Frankrijk met de auto of we vaarden door Nederland met onze boot. Pas sinds ik zelf op vakantie ga kom ik verder: Moldavië, Engeland, Spanje, Zweden. Afgelopen week was ik naar Helsinki en in juni vlieg ik voor het eerst buiten Europa, namelijk naar Canada. 

Ik vind reizen heel fascinerend. Het doet me altijd beseffen hoe groot de wereld eigenlijk is. Wanneer ik gewoon in Nederland ben, bezig met mijn studie en mijn eigen leven, kan ik me gewoon moeilijk voorstellen dat er aan de andere kant van de wereld ook mensen aan het leven zijn. Klinkt misschien wat vreemd omdat we op het nieuws constant geconfronteerd worden met plekken op de wereld waar het er niet zo goed aan toe gaat als hier in Nederland maar het voelt soms wat onwerkelijk. Zo veel mensen, zo veel land, zo veel talen, zo veel culturen…

Je hoort vaak dat mensen zeggen dat de wereld steeds kleiner wordt. Contact maken met mensen in andere landen is makkelijker door het internet, een paar uur vliegen en je bent aan de andere kant van de wereld, een appje is nog binnen een seconde van hier naar verweggistan… Voor mij maakt het de wereld juist alleen maar groter! Er zijn nog meer plekken waar ik niet van af weet, meer culturen die ik niet zal kennen en nog meer mensen die ik waarschijnlijk nooit zal ontmoeten … 

De wereld is zo immens groot en dan hebben we het nog niet eens over alles wat er nog verder is dan onze wereld. Wat zijn we eigenlijk klein als mens maar ook weer groot. De invloed die je als mens hebt, alles wat je op kan bouwen en afbreken, is soms niet voor te stellen.

Ps. Sorry not voor iedereen die nu het liedje It’s a small world in zijn/haar hoofd heeft! 

Update en mini-comeback

Hallo, hallo!

Wat een rust op mijn blog zeg… Afgelopen periode was nogal chaos waardoor het bloggen even op een laag pitje stond. Een tijd geleden schreef ik over mijn ADD en dat ik met medicatie zou starten, dit werkte in het begin best goed alleen viel ik op een gegeven moment er te veel door af waardoor het niet verstandig was er mee door te gaan. Dat dus en nog wat andere stressvolle situaties zorgde ervoor dat ik weinig tijd en energie had om bezig te zijn met bloggen. Uiteraard ga ik die allemaal weer oppakken maar voor nu moet ik even eerst met mezelf bezig en het school jaar af weten te ronden. Ook afgelopen tijd heb ik wel nog een beetje geblogd en ik zal dit ook blijven doen alleen mijn vaste planning van maandag, donderdag, zaterdag, ligt een beetje overhoop!

Voor nu dus even een kleine comeback

Happymoments
-Ik ben weer een weekend naar Casella geweest!
-Overheerlijke bananenpannekoekjes gebakken
-Met Alvaro alleen naar het park (was alweer heel lang geleden voor hem dat hij zonder andere paarden reed)
-Liefste katje van mijn ouders
-Bloemtjes!!!
-Vakantie plannen! Ik vertrek half juni voor een weekje naar Toronto, Canada!
-Ik vroeg mijn moeder om een foto van de voor een achterkant van mijn paspoort met dit als resultaat. (Zie foto)
-Mooi concert van het kamerkoor JIP met liederen in verschillende talen en stijlen!
-Overal lammetjes!

02ad586a-2525-4c58-b376-f6d709192612

-Vrijgezellenfeest van een vriendin
-Bruiloft van twee andere vriendinnen
-Met mijn liefje naar de bioscoop
-Voor het eerst gewicht op de rug van Bles!
-Avondje naar een cafe waar Judy Blank optrad 🙂
-Lekker lezen in mijn vensterbank
-Hardop lachen om het boek ‘Een poging iets van het leven te maken door Hendrik Groen’
-Mooie foto’s met Toutje

cafd415b-c02f-44e7-84f5-175277d80f66

En het is natuurlijk maandag wat officieel muziekdag is! Bijdeze nog een fijn liedje van Judy Blank waar ik het hierboven ook even over had 🙂

Een hele fijne week allemaal! Komende week komt er sowieso verder geen blogpost online want ik vertrek morgen in alle vroegte richting Helsinki voor een conferentie voor tolk gebarentaal studenten uit Europa! Tot snel weer!