Alle berichten door ikwordvrolijkvan

Hoop

Het is alweer een tijd geleden dat ik wat heb gepubliceerd. Ik ben momenteel met mijn minor bezig en met veel andere dingen maar ik hoop toch wel weer af en toe wat te gaan plaatsen. Als ik het dan toch over hopen heb. Een vriendin van me heeft een blog en zij postte onlangs dit bericht. Ik vond het zelf erg mooi om te lezen en ik hoop jullie ook.

Het laatje van de hoop.

Volgende week ben ik dood. We schrijven het jaar 2010: ik ben net terug van een jaartje buitenland, eerstejaarsstudente en in een gezellig studentenhuis gaan wonen. Overdag studeer ik, maak ik vrienden en lol met huisgenoten. ’s Avonds zit ik op m’n kamer en plak ik foto’s in een album. Een mooi aandenken voor wie er achterblijven, want ik heb nog precies een week te leven.

Zes jaar later zit ik achter m’n bureau deze column te schrijven – die week werd een aantal keren ‘volgende week’, toen ‘volgende maand’ en uiteindelijk stopte ik met foto’s inplakken en voorbereidingen treffen. Wie nu een zoet verhaal over hoop, laatste strohalmen en lichtjes in het donker verwacht, kan dit blogbericht beter wegklikken. Zoet is het niet, maar het gaat wél over hoop.

Wie ‘hoop’ opzoekt in de Van Dale, vindt: “een zekere mate van verwachting (van iets goeds)”. Zoiets als, “Ik hoop dat het straks niet gaat regenen, ik ben de plu vergeten!”

Ik denk dat we vaak over iets fundamentelers praten als het over hoop gaat. Iets diep van binnen. Iets in je ziel.

Over die ziel is een heel ontroerend boekje geschreven: Der Seelenvogel. Ons binnenste, onze ziel, staat als een vogeltje binnen in ons, gemoedelijk op een been. Deze ziel-vogel ziet er een beetje uit als een ladekast: voor elke emotie heeft ze een laatje. Er is ook een la voor hoop, tussen die van jaloezie en van teleurstelling in.

Als hoop altijd in een laatje binnen in ons zit, kunnen we haar dan wel kwijtraken, zoals ik dat zes jaar geleden bijna deed? Betekent ‘hopen’ stilletjes wachten tot dat laatje opengaat en het beter wordt? Dat is wat Griet op de Beeck zich afvraagt in haar beklemmende column ‘Hoop wordt overschat’. Iets van wat zij schrijft, herken ik wel. Het doet me denken aan een kinderlied dat we vroeger in de kerk wel eens zongen: “Stil maar, wacht maar – alles wordt nieuw!” Toen vond ik dat een heel geruststellende gedachte: uiteindelijk komt het wel goed. Maar Op de Beeck beschrijft in haar column hoe het ‘rustig blijven afwachten’ en stilletjes op een betere toekomst hopen, haar juist tegenhield.

Ik zie dat anders. Hoop kan volgens mij juist een drijfveer zijn, een motivatie om iets te gaan doen. Voor jezelf, voor een ander, voor de wereld. De hoop dat het beter wordt, dat er iets beters komt in de toekomst, kan juist dat zetje geven dat je nodig hebt om in actie te komen.

Tegelijkertijd kan een beetje ‘verwachting’ – waar ‘wachten’ bij hoort – ook geen kwaad. Ook dat wachten hoort bij hoop. Dat betekent niet dat je alleen maar rustig moet zitten afwachten tot het beter wordt. Het betekent wél dat je, met dat laatje van hoop, ook een beetje oefent in loslaten. We willen zo veel mogelijk maakbaarheid, controle, en “zelluf doen!” Hopen op iets beters dat op ons toe komt, maakt daarentegen afhankelijk: daar heb je een ander voor nodig.

Ik geloof niet dat je daarvoor in God móét geloven. Misschien baseert jouw hoop zich op liefde voor het leven, voor het universum – of misschien is ze gewoon.
Ik geloof wél dat we hoop nodig hebben. Omdat bij hoop die verwachting hoort van iets nieuws dat komt. Omdat oefenen in wachten best gezond is in een wereld die steeds maar sneller draait. En omdat deze hoop ons niet in passieve vogeltjes verandert, maar onze ‘Seelenvogel’ drive geeft, ons de wil en de kracht geeft om ons in te zetten voor deze wereld en voor elkaar.

Hoop helpt mij het leven ‘iets mooier te maken dan ze is’, zoals Herman Finkers dat zei over kwetsbaarheid, zachtheid en schoonheid. En soms ook om het simpelweg vol te houden.

Of dat voor jou ook zo is? Ik hoop het.

Gepubliceerd op www.domineemc.nl

Lees vooral ook haar andere artikelen eens! 

Afbeelding bron: http://home.arcor.de/stinx/muck/Seelenvogel/09.jpg



Advertenties

Was het maar komkommertijd…

Het is halverwege de zomer, dé tijd dat het nieuws zou moeten gaan over nietszeggende onderwerpen; een baanbrekend onderzoek naar de vliegpatronen van fruitvliegjes, Lochness schijnt weer gezien te zijn en er worden tegenwoordig drie keer zoveel komkommers gegeten als in 1989. Dat soort nieuws… Het nieuws ligt even stil, er is weinig handel aan de gang en de wereld kabbelt rustig door.


Dit jaar geen fruitvliegjes onderzoeken en komkommerconsumtie patronen maar elke dag lees je wel een nieuw bericht over geweld, aanslagen, slachtoffers, agressie, bommen, messen, pistolen, terrorisme, het houdt niet op…

Dagelijks kijk ik met een brok in mijn keel en een knoop in mijn maag naar de beelden op internet en tv. Je merkt het in gesprek met anderen dat er angst leeft voor aanslagen in Nederland want ‘het komt wel steeds dichterbij’. 

http://www.standaard.be/cnt/dmf20160727_02401178
Ieder jaar hoor je mensen klagen over het nieuws. “Ze hebben ook niks meer te vertellen hè.” “Ja, dat krijg je met die komkommertijd.” 

Voor nu denk ik was het maar komkommertijd! Geef me alsjeblieft nieuws over een pas geboren geitje met 6 poten of een onderzoek waar niemand interesse in heeft en laat het geweld ophouden.

http://www.pen.nl/artikel/de-strip-van-kim-houtzager-153

Als ik later groot ben…

Als ik later groot ben… Iets waar ik vroeger uren lang over kon fantaseren: ik zou gaan studeren en werken, niet meer bij mijn ouders wonen, zelf mijn geldzaken regelen, ik zou gaan trouwen, ik zou volwassen zijn!

Dan komt het besef ineens:

Als ik later groot ben, komt wel heel erg dichtbij…

Ik studeer, ik woon praktisch samen, mijn geldzaken doe ik al jaren zelf en ik ben inmiddels verloofd dus dat trouwen komt ook al in zicht! Langzaam aan neemt het me over: ik word volwassen…

En als ik eerlijk ben maakt me dat soms best wel bang.

Volwassen zijn betekend niet meer kind zijn of tenminste er wordt verwacht dat je je daar minder naar gaat gedragen. Verantwoordelijkheden, loslaten, autonomie. Ik zal moeten leren mijn eigen boontjes te doppen maar kan ik dat wel? En nog een andere vraag, wil ik dat wel? 

Ik zal ooit die stap moeten gaan zetten en of dat nou nu is of over een aantal jaar, het blijft spannend. Nou denk ik niet dat je van de ene op de andere dag een switch maakt: Tadaaaa en nu ben ik volwassen! Het is meer een proces. Langzaam aan neem je zelf de regie, stapje voor stapje. 

Toch voelt de stap gaan trouwen niet als een klein stapje maar toch wel als een flinke stap. Het voelt alsof ik door die keuze te maken mijn ouders nog weer een beetje meer loslaat. Gelukkig sta ik niet alleen in deze stap en dat is ook de reden waarom ik deze stap durf te zetten. Mijn ouders laat ik dan misschien wel meer los maar ik ga een andere verbintenis aan. Ik hoef niet alleen volwassen te worden en te zijn maar dat doe ik samen. Een keuze, mijn keuze! 

Als ik later groot ben… maak ik mijn eigen keuzes.

When I grow up I will be smart enough to answer all the questions that you need to know the answers to before you’re grown up.

Recensie: De verwarde cavia

Als groot fan van de boeken ‘Taal is zeg maar echt mijn ding’ en ‘En dan nog iets..’ moest ik ook het nieuwste boek van cabaretière en schrijfster Paulien Cornelisse lezen. Dit is wat ik er van vond…


‘De verwarde cavia’ een bijzondere titel. Ik had verder nog niks over het boek gelezen maar de titel sprak mij wel aan. Waarom? Omdat het zo’n idiote titel is dat het wel leuk moet zijn! Anders dan haar andere twee boeken is dit boek met een verhaal. Geen losse stukken over taalkwesties maar een verhaal waar wel weer genoeg taalkwesties in aanbod komen.

Tijdens het lezen vroeg mijn zusje: ‘Goed boek?’ Waarop ik antwoordde: “Nee, het slaat helemaal nergens op…”

Het verhaal gaat verrassend genoeg over een cavia genaamd Cavia. Ze werkt op een kantoor en leeft haar leven. In korte hoofdstukjes van ongeveer anderhalve pagina lees je over verschillende gebeurtenissen die Cavia meemaakt. De conversaties op het kantoor: de vaktermen zonder inhoud die je tegenkomt in het zakenleven, alles geschreven in spreektaal waardoor je je bewust wordt van de vreemde zinnen die gezegd worden en waar ik me soms zelf ook schuldig aan maak. De typische uitdrukkingen die ik met de stem van Paulien met ironie en gekkigheid in mijn hoofd lees, maken het een erg leuk boek.

Zoek je een boek met een inhoudelijk verhaal dan zou ik dit boek niet kiezen maar zoek je een grappig, luchtig boek voor in de vakantie en houd je van taal? Dan is het een heel leuk boek! Ik denk niet dat het een boek is wat iedereen zal liggen maar ik zou hem wel aanraden.

Op zoek naar een boek met meer inhoud? Eerder schreef ik over het boek Paaz, dat artikel is hier terug te lezen. 

Nieuws, nieuws, nieuws!

Hoi hoi,

Het is alweer een tijdje geleden dat mijn laatste post online kwam. Nou was ik natuurlijk een weekje naar Canada maar het is inmiddels ook alweer twee weken geleden dat ik daarvan terug kwam. Ik had even de tijd nodig om weer te acclimatiseren hier in Nederland. Die zes uur tijdverschil kwam harder binnen dan ik had verwacht.

Dus hoe was Canada?

In één woord: Geweldig! Ik heb echt genoten. De eerste paar dagen hadden we een hotel (Met bubbelbad!!) bij in Niagara falls. Je weet wel bij die grote watervallen, heb je vast wel eens op een foto gezien, zo niet… Hier een foto!

13510862_10208313860997578_678412873246913480_n

Maandag kwamen we aan en dinsdag hebben we lekker rondgelopen bij the falls. Via de brug naar de Amerikaanse kant waar we een bootje hebben genomen om beneden helemaal nat te worden. Hierna lekker een ijsje gegeten, of naja ijsje… Het was in Amerika dus een klein ijsje was geloof ik 300 ml aan ijs… Het was wel erg lekker! Hierna liepen we naar een plek waar we, nadat we hele sexy sandalen en poncho’s kregen, met een trap naar benden konden lopen tot aan de zijkant van één van de watervallen. We liepen naar beneden en bij het onderste platvorm ging Samantha ineens op haar knieën en haalde ze een ring te voorschijn… Overdonderd en in tranen (jup, ik ben zo’n sentimenteel wrak) heb ik natuurlijk JA gezegd!

Wie mij op instagram of facebook volgt wist dit natuurlijk allang maar ik wilde het toch ook nog maar even officieel vermelden: Ik ben dus verloofd!!! ❤

13428483_10208267514878954_2515945414350312133_n

Woensdag lekker rustig aan gedaan en ’s avonds naar een fijne vuurwerkshow gekeken vanuit de uitkijk toren en donderdag gingen we alweer op richting Toronto. De dagen daarna zaten we in een hostel bij Kensington market, de hippie buurt van Toronto. Overigens wel heel erg gezellig, leuke eettentjes en een zaakje met het lekkerste ijs wat ik ooit heb gehad!!! Terug in Nederland smaakte het ijs echt een stuk minder lekker… We hebben lekker Toronto door gehobbeld, verschillende toeristische attracties bezocht. Een dagje richting de eilanden naast Toronto, een middagje naar een kasteel in de buurt, het aquarium gezien, een uitkijktoren van een -ik geloof- 400 meter hoog met een stuk glazenvloer! Aaaah dat was wel even spannend! Oh, oh, en we zijn naar Finding Dory geweest!

We hebben  een heerlijke tijd daar gehad, het weer was warm maar wel te doen en de week vloog om… Het was al gauw tijd om Samantha gedag te zeggen. Zij is doorgevlogen richting New York en maakt een doorreis door Amerika. Ik had hier helaas geen geld voor dus ik vloog terug via Zurich naar Amsterdam. Ik mis haar wel echt heel erg…

Kleine ADD update:
Als jullie mijn laatste blogpost hebben gelezen dan weten jullie dat ik gestart ben met nieuwe medicatie en dat ik daar in het begin lekker veel bijwerkingen door had. Na twee weken ben ik de medicijnen op een ander tijdstip gaan nemen en dit scheelde heel veel! Geen bijwerkingen meer dus en afgelopen week ben ik opgehoogd naar een nieuwe dosis. Het is dus afwachten of dit me gaat helpen…

Tot zo ver mijn vakantie! Ik hoop komende tijd weer wat meer te gaan bloggen maar ik moet even kijken hoe het loopt 🙂 Trouwens afgelopen week was mijn jubileum! Ikwordvrolijkvan bestaat een jaar, whiiieeeeh!