Een levende spiegel

Degene die mijn blog al een tijdje volgen of de mensen die mij gewoon kennen weten dat ik een paardenmeisje ben. Sinds groep 4 van de basisschool ben ik al met paarden/pony’s bezig en inmiddels heeft het virus zich zo in mij gevestigd dat ik bang ben niet meer te kunnen genezen. Voordat ik jullie ga uitleggen waarom paarden voor mij zo belangrijk zijn wil ik jullie eerst voorstellen aan mijn grote vriendin Passe par tout a.k.a. Tout. (uit te spreken als Toet)


Dit is haar, ze is een merrie van 23 en ik verzorg haar nu een jaar. Ze is niet van mij maar van hele lieve mensen en ik mag haar verzorgen. Toen ik haar net begon te verzorgen maakte ze weinig contact, ze deed graag haar eigen ding, luisterde wel altijd braaf maar echt geïnteresseerd was ze nooit echt. Nu een jaar later reageert ze als ik haar roep, komt ze naar me toe, kan ze echt bij je komen staan om even te kroelen en vindt ze het heerlijk om samen een buitenrit te maken.

Wat wil je nou?

Ik ben iemand die ruzies vermijd. Sterker nog, ik zal er heel veel aan doen om iets niet uit te laten lopen op een ruzie of ook maar sterke woordenwisseling. Dit komt omdat ik snel bang word van boze mensen omdat ik hier wat nare ervaringen mee heb gehad. Vroeger ging dit zelfs zo ver dat ik mijn eigen mening bijna niet durfde uit te spreken en ik dacht dat ik zelf ook niet echt boos kon worden. Inmiddels kan ik mezelf prima uitspreken maar echt heel kwaad word ik nog steeds niet. Dit zit niet in me en ik voel me daar ook niet prettig bij. 

Vooral vroeger, en af en toe nog als ik niet goed in mijn vel zit, leefde ik als een soort kameleon. Ik paste me aan, aan de mensen in mijn omgeving en ging mee in diens meningen. Bij dieren, en dus ook bij paarden, werkt zo’n afwachtende en aanpassende houding niet. Wanneer ik geen signaal geef wat ik wil, wat ik vind, zal Tout bijvoorbeeld niks doen. Ze zal staan, mij misschien even aankijken van ‘Wil je nou nog wat? Of hoe zit dat?’ en vervolgens haar eigen plan trekken. Ik moet duidelijk naar haar zijn en zij laat mij direct zien wanneer ik dit niet genoeg ben door gewoon niet mee te werken.

Afgeleid

Ik had net uitgemest en wilde met Tout gaan rijden dus ik liep naar haar toe. Ik zelf was in gedachten verzonken en met mijn hoofd met hele andere dingen bezig. Ik had het halster bij haar om gedaan en wilde met haar richting de poetsplaats lopen maar ze bleef  staan. Een beetje geïrriteerd draaide ik me naar haar toe ‘Kom op meissie! Werk even mee.’ Maar mevrouw bleef staan en ze keek van me weg alsof ze wilde zeggen: als jij niet volledig met je aandacht bij mij bent dan heb ik ook geen aandacht voor jou. Wederom zette ze mij aan het denken over mijn eigen gedrag en gevoel. Even praten, kroelen en echt met mijn aandacht bij haar zijn en ja hoor ze liep met me mee! 


Vertrouwen

Het werken met paarden is een kwestie van vertrouwen. In eerste instantie moet jij het vertrouwen heb in het paard van een paar honderd kilo dat deze er niet met jou vandoor gaat maar aan de andere kant moet het paard ook vertrouwen in jou hebben. Jij bent maar een klein mensje en het paard is een vluchtdier en moet maar vertrouwen hebben dat jij als leider het meeste met hem voor hebt en hem beschermd tegen eventueel gevaar. Door dit wederzijds vertrouwen ontstaat er een bijzondere band, een vriendschap. En net zoals met mensen leer je uit nieuwe vriendschappen, leer je door nieuwe vrienden te maken. Je leert over de ander maar ook over jezelf en dat maakt dat ik helemaal niet genezen wil worden van dit hardnekkige paardenvirus.



Advertenties

4 gedachtes over “Een levende spiegel

  1. Mooi beschreven, ik heb het precies zo ervaren in mijn werk met paarden. Het mag voor sommigen dan vreemd in de oren klinken, maar een paard traint jou minstens zo hard als jij hem/haar. De hoeven schoonmaken vond ik altijd spannend, maar zolang ik resoluut en zeker was, mocht ik er gewoon bij.. zo’n goed gevoel! 🙂 Geniet van je (verzorg)paard! xx

    Liked by 1 persoon

  2. Wat leuk! Ik herken het helemaal! Ik verzorg echt twee perfecte NRPS pony’s echt fantastisch, allebei vos met allebei zo’n coole grote witte bles op de snuit. Een kleine E pony van ongeveer 23 en een grote D van ongeveer 13. Maar echt hoor: Als ik druk ben, worden zij dat ook, als ik geïrriteerd ben, doen ze niks meer voor me, als ik afgeleid ben, krijg ik met hun ook niks gedaan, maar als ik me goed voel, kunnen we samen de wereld dragen en rijden we echt de sterren van de hemel en als ik me helemaal niet goed voel en echt helemaal niet goed in mijn vel zit, dan helpen ze me erdoorheen, alsof ze er voor me zijn, alsof ze me horen en voelen en alsof ze me willen laten weten dat ik niet alleen ben. Echt waar, paarden zijn echt de allerbeste therapeuten die er zijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s