1 op de 4 om je heen…

Iemand met psychische klachten is minder intelligent, het komt bijna nooit voor, eens ziek altijd ziek of juist: het gaat vanzelf wel over, het ontstaat vanuit zwakte of het is aanstellerij, niet te veel aandacht aan besteden is het beste, het zijn mensen die aandacht zoeken, er zijn toch gewoon medicijnen voor, die mensen zijn agressief en ontoerekenings vatbaar…

Zo maar wat vooroordelen rondom de psychiatrie.

Het doet me pijn om dit soort vooroordelen te horen en dat er hierdoor mensen niet over durven te praten en er een taboe is ontstaan is helemaal niet zo vreemd.

Toch heeft zo’n 42,7 % van de mensen ooit in zijn leven een zo gezegde ‘psychische aandoening’. Sterker nog een kwart van de Nederlanders heeft op dit moment last van psychische klachten. 

Ik zit nu in de trein terwijl ik dit typ en kijk eens rond. Éen op de 4, ik zit hier met 20 mensen in de coupé dus even kort gezegd zouden 5 mensen hier klachten hebben, best wel maf om te beseffen. Van hoeveel mensen uit jouw omgeving zou je het niet weten dat hij wel eens bij een therapeut is geweest. 6% van de mensen met een aandoening is wel eens opgenomen geweest.

Nou speelt voor mij vooral de vraag waar komen de vooroordelen vandaan? Is het onwetendheid? Maar stel dat je iemand tegen zou komen met een zeldzame ziekte en hij kan daardoor niet werken, is dat dan ook aanstellerij? 

Je ziet het niet aan iemand dat hij/zij ziek is, het zijn vaak sterke mensen, mensen die liever hebben dat jij een vrolijk gesprek hebt over hoe mooi het weer is dan dat ze vertellen over hoeveel moeite het ze heeft gekost om op te staan. Het zijn mensen die soms speciaal voor jou een glimlach opzetten terwijl ze eigenlijk willen huilen omdat dit nou eenmaal gepaster is in onze maatschappij. Mensen die medicijnen slikken om hun dag door te komen, sommigen alleen om de reden dat ze daardoor niet opvallen en worden gezien als ‘normaal’. Het zijn sterke mensen.

Moed, en ook wankelmoed, is besmettelijk, daarom deze blog. Daarom mijn verhaal. Ik zou ook graag jouw verhaal horen en anderen waarschijnlijk ook. Het lijkt me tof om een aantal andere verhalen te posten, lijkt het jou wat om je verhaal te doen? (Mag ook anoniem) Op de contactpagina staat een mailadres, ik hoor graag van je.

Bron: www.samensterkzonderstigma.nl

18 gedachten over “1 op de 4 om je heen…

  1. Krijg altijd kippenvel wanneer iemand nét zo begaan is.. Het stigma valt mij nog iets te zwaar maar ik wil je laten weten dat ik dit vreselijk kan waarderen! Ik trek me snel weer terug ;).. Hopelijk slaagt je missie!

    Groetjes, Banana

    Geliked door 1 persoon

  2. Vooroordelen wat zijn ze toch snel gegeven of geschreven. Maar praten met de mensen en eens luisteren kan heel veel opluchting brengen voor deze die een vooroordeel geven.
    Vroeger was een psychiatrie volledig wit en voor gekken. Ga nu maar eens kijken hoe het eraan toegaat en wie er zich allemaal bevind. Je staat verstelt.

    Leerzame tekst voor mensen die iemand gaan vooroordelen voor ze het fijne ergens van weten.

    Aum Shanthi

    Like

    1. Shiva, voor ik je een preek ga geven: Hoe bedoel je ‘vroeger was psychiatrie wit en voor gekken’? Vroeger werden er juist heel veel mensen onterecht ‘gek’ verklaard. Nu is het niet heel veel anders, alles past wel onder een stempeltje.. Maar gelukkig is bijvoorbeeld homoseksualiteit geen ‘stoornis’ meer, al bestaan daar wel nog steeds vooroordelen over, dat ontken ik niet 😉

      (Sorry Lilian, als een discussie ongewenst is)

      Geliked door 1 persoon

      1. Het heeft even geduurd ze hebben me voor een dag geveld.
        Een preek nee hoor dat geven ze alleen in een kerk. En zoals je het schrijft is het ook. Vroeger werden ze onterecht in een psychiatrie gestopt voel medicatie en spuiten gestoken en van een goed mens maakte ze een gek mens. Nu is het naar mijn denken wel anders. Het zijn juist de mensen die er nog steeds zo mee omgaan als mensen anders zijn dan hen. Maar wie is er anders zeg ik dan weer. Vooroordelen zullen er altijd zijn en bestaan. Spijtig genoeg.

        Uit een discussie komen de mooiste inzichten.

        Aum Shanthi

        Geliked door 2 people

  3. Ik heb zeker een verhaal, maar het is niet aan mij om te vertellen, privacy redenen, maar het kan heel erg zijn, en het is lastig om uit te zoeken hoe je ermee om moet gaan. In dit geval op den duur, na jaren van proberen en proberen, van iedereen en alles, is negeren de enige optie, helaas… meer kan ik niet zeggen zo.

    X

    Like

      1. Het speelt ook al 35 jaar.. meer hoef ik niet te zeggen denk ik, over hoe dichtbij het staat voor ons 😉 het verscheurt je ook compleet, het is toekijken en niets kunnen doen… dat is denk ik erger dan voor de persoon zelf. ❤

        Like

  4. Goed geschreven! Zelf heb ik ook veel te maken met de vooroordelen die mensen over ‘ons’ hebben. Ik denk zelf dat een heel groot aandeel vooral is, is dat mensen er niet over praten. Doordat er niet over wordt gepraat, kunnen mensen zich immers ook niet inleven in anderen, Xoxo

    Like

  5. Wat ontzettend goed geschreven en ook herkenbaar! Ik heb al een aantal jaren een angststoornis in de vorm van hypochondrie, sowieso één van de meest bespotte ‘takken’ van de psychische stoornissen. Ik heb een vrij extreme angst voor kanker die door het slikken van antidepressiva en therapiesessies wel wat minder is geworden, maar waarschijnlijk nooit meer overgaat. Ik ben een heel nuchter persoon en daarnaast ook een binnenvetter, wat er al snel voor zorgt dat ik bij angst al snel denk “Ik vertel er niemand over, want ze denken vast dat ik gewoon aandacht wil / ze vinden me een aantsteller / ze hebben wel iets beter te doen dan naar mijn gezeur luisteren”. Het opkroppen is natuurlijk ook harstikke slecht, maar tenzij het écht heel slecht gaat (lees: paniekaanval, trillen, heel de rambam), zal ik nooit iemand bellen om erover te beginnen. En dat heeft helaas wel alles met mogelijke vooroordelen te maken. Vroeger ben ik ook een aantal jaren heel zwaar depressief geweest, ik had toen ook een relatie. Het was zelfs zo erg dat mijn vriend kwaad op me werd dat ik ‘nu maar eens normaal moest doen’ terwijl ik apatisch op de bank lag. Dan voel je je al zo rot en word je door iemand die je juist zou moeten steunen, keihard afgewezen, puur uit onbegrip. Er wordt de laatste jaren steeds meer aandacht besteed aan psychische stoornissen, maar ik heb ergens het idee dat het taboe toch nog altijd een beetje in stand blijft.

    Like

  6. Goede blog en helemaal waar!!! één op de vier is echt veel he! Ik heb dat wel eens met feestjes geroepen in de groep: Dus 1 op de 4 even tellen 16 man dat zijn er minimaal 4 steek je hand maar op.
    Maar voor een gebroken been of een hernia schaamt niemand zich, maar zodra er iets in het brein anders is, is het toch anders ofzo.

    Geliked door 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s