Maandelijks archief: april 2016

Hoe ik koningsdag vier

Alle Nederlanders zal het niet ontgaan zijn maar het is vandaag koningsdag, voor de Belgen onder ons; dit is een Nederlands feest waarop we de verjaardag van onze koning vieren of eigenlijk een excuus voor veel Nederlanders om rommel te verkopen op straat, veel bier te drinken en gekke oranje kleding aan te doen. Tot twee jaar geleden, toen we nog een koningin hadden, vierden we dit op 30 april (de dag van de verjaardag van de moeder van onze vorige koningin, I know verwarrend, ze wilden de datum denk ik niet veranderen in haar echte verjaardag).

Een Britse caberetier heeft hier eens een stuk over gehad echt geniaal!

[embedhttps://youtu.be/1K1vpU8vzRs][/embed]

Hoe dan ook, koningsnacht en Koningsdag zijn niet bepaald mijn dagen van het jaar… Ik ben dan wel student en er wordt van mij soms verwacht dat ik het studentenleven leidt, lees; veel uitgaan en zuipen, zeker op koningsdag, maar als ik nou ergens niet op zit te wachten dan is het dat wel.

De vrijmarkt vind ik vaak nog wel gezellig hoewel ik het daar ook niet uren vol houdt alle drukte ben ik snel zat en helemaal in de regen… Laat staan wanneer je ook echt uitgaat. De bonkende muziek, felle lichten, oneindige hoeveelheid mensen, geuren… Ik raak daar gewoon overspoeld door alle prikkels… Dus mochten jullie me zoeken vandaag? Ik ben gewoon lekker thuis vandaag!

Hoe vieren jullie koningsdag?

Helemaal in(to) de wolken

Mijn gedachten zijn soms erg random. Ik zit gewoon in de trein naar buiten te staren en zie de verschillende wolken partijen voor bij drijven. Donkere wolken, witte wolken, sluimerende wolken, wollige wolken dan kan ik me ineens gaan bedenken dat ik er meer over zou willen weten. Google is mijn beste vriend in dit soort situaties en al gauw vermaak ik me tijdens mijn treinreis met een mini onderzoekje naar wolken. 
Nu ga ik jullie niet lastig vallen met mijn opgedane kennis over wolken aangezien ik denk niet iedereen die wolken net zo interessant vindt als ik maar het gaat om het feit dat we tegenwoordig zo makkelijk alle kennis binnen handbereik hebben. Tijdens onderbouw van mijn basisschooltijd moest ik voor een werkstuk naar de bibliotheek, een boek zoeken over het onderwerp en die kennis gebruiken voor mijn werkstuk. Tegenwoordig zet je de computer aan en Google je elk onderwerp dat je maar zou willen. Of je nou wil weten waarom bananen krom groeien of hoe snel het licht reist binnen enkele seconde weet je het. Kennis is iets moois, iets wat ons leven makkelijker maakt en ons de mogelijkheid geeft om oneindig te blijven leren. Een zacht gekookt eitje koken? Even opzoeken hoeveel minuten! Het telefoonnummer van mijn opa en oma heb ik opgeslagen op mijn telefoon, kan ik meteen opzoeken! 
Als kind kende ik meerdere telefoonnummers uit mijn hoofd. Mocht er wat gebeuren waar mijn ouders niet bij waren kon ik in ieder geval iemand bellen! Adressen van vriendinnen kende ik ook grotendeels uit mijn hoofd, net als verjaardagen.

Tegenwoordig ken ik mijn eigen mobiele nummer en de huistelefoon van mijn ouders nog. Qua adressen ken ik ook mijn eigen en die van mijn ouders. Hiernaast nog de straten en huisnummers van een aantal mensen dichtbij maar naar postcodes moet je me al niet meer vragen en ook verjaardagen zijn een ramp!

Al die mogelijkheden die we nu hebben qua kennis vergaren en kennis opslaan maakt ons geheugen misschien ook wel wat lui…
Voor- en nadelen dus, net als bij alles…

Een nuttig artikel dit? Misschien niet heel erg maar het was een besef momentje wat ik even wilde delen! 

Om het toch wat nuttig te maken hier wat wolkenweetjes!

Wist je dat…

-Een stapelwolk van gemiddelde grote ongeveer gelijk weegt aan 80 volwassen olifanten.

-De richting die de wolken opdrijven niet in dezelfde windrichting hoeft te zijn als we die hier op aarde voelen. Verschillende wolken partijen boven elkaar kunnen zelfs in tegengestelde richting drijven.

-Wolken net als dieren ingedeeld kunnen worden op soort, familie en geslacht.

-De studie naar wolken ‘cloudphysics’ heet

-Door de hoge CO2 uitstoot er uiteindelijk minder wolken zullen ontstaan.

-Er wolken alcohol zijn ontdekt in het heelal. (Oké, dit valt niet helemaal onder het type wolk waar ik het over had 😉 )

Oh en hier nog een overzicht van verschillende wolken soorten:

Bron: http://www.bommeltje.nl/website/weerstation-grave/wolken-atlas/

Gastblog; Eigenlijk is ‘gewoon kunnen functioneren’ mijn grootste doel..

Onder het mom van ‘Samen staan we sterker’ en het doorbreken van het taboe rondom de psychiatrie heb ik vandaag een gastblog van bybanana.nl. Ik vind het heel bijzonder dat ze haar verhaal wilt doen op mijn blog, nogmaals bedankt daarvoor.

“Hoi, ik heb onder andere ADD, borderline en PTSS.. aangenaam!”

Wanneer we onszelf voorstellen doen we dat vaak aan de hand van wat we in het dagelijks leven doen. “Hoi, ik ben Dirk en ik ben bedrijfsadviseur.” Niet dat je dan veel wijzer wordt van de persoon die voor je staat, je beroep bén je toch niet? Maar toch lijkt het erop dat het érg belangrijk is om je manier van broodwinning te noemen tijdens je kennismakingspraatje. Bij het leren kennen van mensen ontkom ik dan ook nooit aan de vraag; “En, wat doe jij? Werk je of studeer je nog?” Zonder dat diegene het doorheeft (mijn masker zit vast met superglue), zakt de moed me dan al door mijn zolen, regelrecht naar China. Ik werk niet, ik ben arbeidsongeschikt verklaard vanwege mijn ADD, borderline, PTSS en al mijn andere ‘mankementen’. Maar anders dan het kopje hierboven je misschien doet vermoeden, zal ik dat niet snel vertellen. Bang voor de vooroordelen mompel ik maar dat ik gestopt ben met studeren ‘omdat het toch niet mijn ding bleek’ en dat ik nog hard op zoek ben naar de volgende ‘uitdaging’. Dat alleen al uit bed komen voor mij een enorme uitdaging is, laat ik maar achterwege..

Naast ADD, borderline en PTSS heb ik ook nog PDD-NOS ( de McDD variant), een dysthyme stoornis en een verslavingsprobleem. Al deze diagnoses zijn gesteld tijdens de 10 jaar therapie die ik inmiddels achter de rug heb. De borderline zou inmiddels ‘gezakt’ zijn, mijn PTSS negeer ik hardnekkig, de PDD-NOS wordt niet door elke psychiater erkent en die dysthyme stoornis.. tja, wie zou nu niet chronisch depressief raken van al die stempels? De ADD en de verslaving(sgevoeligheid) staan op dit moment het vaakst in de spotlights. Sinds een paar maanden loop ik bij de regionale GGZ van mijn nieuwe woonplaats, en daar hebben ze (net zoals alle eerdere instanties) grootse plannen met me. Ik moet het straks kunnen redden op ‘maar’ 3 soorten medicatie, ik moet (zelfstandig) om kunnen gaan met bijvoorbeeld mijn depressie en zo nu en dan een crisis (de psychiatrische term voor ‘oooohhhh nu gaat het écht mis!’).. én ik moet elke dag wat te doen hebben, het liefst in het voordeel van de maatschappij.. Ik weet niet precies wat het GGZ personeel denkt, maar die doelen streef ik natuurlijk al járen na. Het is niet alsof ik in de ochtend wakker wordt en denk; “Jottem! Wéér een dag om te vechten tegen mijn angsten, mijn té hoge lat, mijn depressieve gevoelens en strenge, negatieve gedachten, tegen mijn hevige stemmingswisselingen, tegen mijn minderwaardigheidsgevoel en tegen mijn constante vermoeidheid en medicijnbijwerkingen (enz.). Ik sta ook niet te juichen om ondertussen ook tegen beter weten in te proberen het huishouden spik en span te houden, de boodschappen te doen, te koken, te douchen, sociaal te zijn, positief te zijn, een baantje of bezigheid te zoeken et cetera. Eigenlijk is ‘gewoon kunnen functioneren’ mijn grootste doel..

Want dat functioneren, dat gaat me niet zo goed af.. De wasmand puilt uit, ik heb al dagen geen avondeten op, ik kom soms een week niet buiten, het stof stapelt zich op, er is nauwelijks iets te eten in huis, de gordijnen zijn zo’n beetje permanent gesloten, ik sla vaak een nacht slaap over en ik verwaarloos mijn sociale contacten en hobby’s. Daarbij vind ik het nog erg moeilijk om het over mijn problemen te hebben vanwege de schaamte. Ook het schuldgevoel dat hierbij komt kijken is zó sterk dat het me nog verder ‘verlamd’; niet wetend waar ik moet beginnen om het ‘goed’ te maken blijf ik met mijn handen in het haar zitten, machteloos voel ik me dan. Mijn vriend blijft me maar op het hart drukken dat ik niet zo streng moet zijn voor mezelf, dat ik de tijd moet nemen om wat leuks te doen en me niet zoveel zorgen moet maken. Maar in de chaos die in mij leeft en nu ook om mij heen te zien is, kan ik gewoonweg geen rust vinden. Komt het ooit nog wel goed? Het licht aan het einde van de tunnel lijkt op sommige momenten meer op een speldenknopje dan op een fatsoenlijke cirkel. Hoe lang houd ik dit nog vol?

Het is niet zo dat ik snel opgeef, ik heb (meer dan) genoeg weten te overwinnen. Het is niet alsof mijn ‘probleempjes’ uit de lucht zijn komen vallen, er is de nodige narigheid aan vooraf gegaan. Ik heb periodes gehad waarin ik redelijk wist op te krabbelen; zo was ik een halfjaar geleden nog een HBO student en haalde ik prachtige punten, woonde ik in mijn eigen studio en zag alles er netjes en schoon uit, kwamen er elke dag vrienden over de vloer, was komen opdagen bij het GGZ nauwelijks nodig en had ik redelijk gezonde eet- en slaapgewoonten. De leider van de therapiegroep waar ik soms nog heen ging voor een stukje ‘mentaal onderhoud’ vroeg me op gegeven moment wat ik er eigenlijk nog deed, waarom ik niet ‘de wijde wereld’ inging.

Nu blijkt juist dat de verhuizing van inmiddels een halfjaar geleden me nét iets teveel is geworden.. Samenwonen doet me goed maar de stress van het regelen en reizen, de druk die ik me opleg om een goede vriendin te zijn en de grote verandering van woonomgeving hebben me tóch de das omgedaan. Ik ben blij dat ik fijnere tijden heb gekend dan deze, dat houdt de hoop op een drastische verbetering enigszins levend. Dat speldenknopje aan het eind van de tunnel ziet er toch nog best vaak uit als een golfballetje, soms zelfs een tennisbal. En de niet aflatende steun van mijn vriend en het sterke geloof dat hij in me heeft wakkert de motivatie om door te blijven gaan gelukkig telkens weer aan. Mijn vriend ziet mij voor mij, iets wat ik nog nooit eerder heb mogen tegenkomen.. In mijn vorige relaties liep het vaak mis op mijn problemen doordat er ‘kennis’ over mij van het internet werd gehaald en er misverstanden ontstonden. Twee mensen met dezelfde diagnose kunnen nog altijd als dag en nacht verschillen, iets wat er bij veel mensen niet in wil.
Het stigma, ook wel ‘de tweede ziekte’ genoemd, maakt het voor anderen dan ook lastig om je te zien voor wie je écht bent, het staat als een muur tussen twee mensen in en beide zien alleen hun kant van de muur. In veel gevallen gaat het ook over op ‘zelfstigmatisering’, waardoor degene met de ‘beperking’ een vertekend en negatief beeld van zichzelf oploopt. Op die manier wordt níemand beter en blijven de vooroordelen júist bestaan. Dit stuk laten publiceren is voor mij angstaanjagender dan je je waarschijnlijk indenkt, allemaal dankzij de heersende onwetendheid en het onbegrip wat betreft psychische problemen.
Er is nog zó veel dat ik eigenlijk aan had willen kaarten;

-de psychische en lichamelijke schade die je oploopt door het langdurige medicatiegebruik
-de nare opmerkingen die je naar je hoofd krijgt geslingerd; ook al is het soms niet zo bedoeld
-de moeite die je elke dag doet om vooral ‘mooi weer’ te kunnen blijven spelen
– de opnames in klinieken en psychiatrische afdelingen die je voor het leven kunnen tekenen
-de geschokte blikken wanneer je een truitje zonder mouwen draagt
-de doctoren die al je klachten als ‘iets van tussen de oren’ bestempelen en je ziek naar huis sturen
-de haatgroepen op het internet, inclusief het doodwensen van ‘borderliners’
-de moeite die het kost sociale contacten aan te leggen en geaccepteerd te worden
-de momenten dat je niet meer verder wilt, soms zelfs alles probeert te laten stoppen,
-de paniekaanvallen die je compleet slopen en je elk moment kunnen overvallen
-het afhankelijk zijn van instanties zoals het UWV, die je graag willen inzetten als aspergeplukker
-steeds beoordeeld worden omdat iemand al eens iemand heeft ontmoet die ‘hetzelfde’ heeft
-een ‘parasiet’ genoemd worden, terwijl je vaak op een houtje moet bijten bij wijze van
-je constant minderwaardig voelen
-en ga zo maar door..

Begrip is denk ik teveel gevraagd, vaak is het ook erg moeilijk te begrijpen. Maar waarom zou je er dan meteen een negatieve stempel op zetten? Zo moedig je het achterhaalde stigma aan, het stigma dat het voor mij zo moeilijk maakt dadelijk op ‘enter’ te drukken en simpelweg mijn verhaal te kunnen doen. Het mag toch niet zo zijn dat ‘wij’ als minder mens worden gezien? Dat ‘jullie’ superieur zijn? Toch krijg ik die indruk; dit moet anders, dat hoort zo, zus kan écht niet en ‘zo’ doen ‘normale’ mensen dat niet!

Maar wat is dat dan, ‘normaal’? Iedereen op hun hokje beoordelen is toch juist.. ‘gek’? En zo niet; waarom duwen we dan niet iedereen gewoon in een hokje gebaseerd op hun problemen? Wel zo gemakkelijk toch? Dan herken je meteen de ‘wordt gepest maar doen niets terug mensen’, de ‘ik blijf in mijn huwelijk vanwege de kinderen mensen’, de ‘ik heb altijd bevestiging nodig via selfies op facebook mensen’.. noteer er meteen de vooroordelen bij, dan weten we in één oogopslag wie ze zijn.

Natuurlijk meen ik dit niet, ik gun niemand een stigma toe.. Maar zo lang dit soort onzin wél gebeurt bij mensen met een psychisch probleem, zullen er altijd mensen blijven die daardoor geen hulp durven te zoeken en/of zich minderwaardig en angstig voelen.
Ik hoop in ieder geval dat ik, ondanks mijn twijfels over sommige ietwat extreme uitingen, het een en ander bespreekbaar heb kunnen maken of iemand het gevoel heb kunnen geven niet alleen in zijn/haar gevecht te staan. 1 op de 4 mensen krijgt met een psychisch probleem te maken.. Laten we elkaar steunen in plaats meteen te oordelen.

Zou je ook een gastblog willen schrijven mail me dan op ikwordvrolijkvan@hotmail.com.

1 op de 4 om je heen…

Iemand met psychische klachten is minder intelligent, het komt bijna nooit voor, eens ziek altijd ziek of juist: het gaat vanzelf wel over, het ontstaat vanuit zwakte of het is aanstellerij, niet te veel aandacht aan besteden is het beste, het zijn mensen die aandacht zoeken, er zijn toch gewoon medicijnen voor, die mensen zijn agressief en ontoerekenings vatbaar…

Zo maar wat vooroordelen rondom de psychiatrie.

Het doet me pijn om dit soort vooroordelen te horen en dat er hierdoor mensen niet over durven te praten en er een taboe is ontstaan is helemaal niet zo vreemd.

Toch heeft zo’n 42,7 % van de mensen ooit in zijn leven een zo gezegde ‘psychische aandoening’. Sterker nog een kwart van de Nederlanders heeft op dit moment last van psychische klachten. 

Ik zit nu in de trein terwijl ik dit typ en kijk eens rond. Éen op de 4, ik zit hier met 20 mensen in de coupé dus even kort gezegd zouden 5 mensen hier klachten hebben, best wel maf om te beseffen. Van hoeveel mensen uit jouw omgeving zou je het niet weten dat hij wel eens bij een therapeut is geweest. 6% van de mensen met een aandoening is wel eens opgenomen geweest.

Nou speelt voor mij vooral de vraag waar komen de vooroordelen vandaan? Is het onwetendheid? Maar stel dat je iemand tegen zou komen met een zeldzame ziekte en hij kan daardoor niet werken, is dat dan ook aanstellerij? 

Je ziet het niet aan iemand dat hij/zij ziek is, het zijn vaak sterke mensen, mensen die liever hebben dat jij een vrolijk gesprek hebt over hoe mooi het weer is dan dat ze vertellen over hoeveel moeite het ze heeft gekost om op te staan. Het zijn mensen die soms speciaal voor jou een glimlach opzetten terwijl ze eigenlijk willen huilen omdat dit nou eenmaal gepaster is in onze maatschappij. Mensen die medicijnen slikken om hun dag door te komen, sommigen alleen om de reden dat ze daardoor niet opvallen en worden gezien als ‘normaal’. Het zijn sterke mensen.

Moed, en ook wankelmoed, is besmettelijk, daarom deze blog. Daarom mijn verhaal. Ik zou ook graag jouw verhaal horen en anderen waarschijnlijk ook. Het lijkt me tof om een aantal andere verhalen te posten, lijkt het jou wat om je verhaal te doen? (Mag ook anoniem) Op de contactpagina staat een mailadres, ik hoor graag van je.

Bron: www.samensterkzonderstigma.nl

Over moed en wankelen…

‘Wat sterk van je dat deze blog schrijft.’ 

‘Wat moedig dat je durft te schrijven over die onderwerpen.’

Ik hoor regelmatig dat mensen het zo sterk van me vinden, moedig zelfs… maar voelt het voor mij ook wel zo sterk en moedig?

Wanneer ik een artikel schrijf over een lastig onderwerp vind ik het vaak spannend om hem te plaatsen. Het brengt bij mezelf vaak veel emoties naar boven, gedachten, gevoelens die ik soms zelf liever niet wil denken of voelen. Het maakt me onzeker. Er zijn zoveel anderen die wat hebben meegemaakt, wat maakt mijn verhaal, mijn perspectief, mijn ervaring zo bijzonder dat ik het online zet? Iedereen die het zou willen laat lezen? 

Toch doe ik het. Voel ik me daardoor moedig? dapper? Of ook maar sterk? 

Nou nee…

Vorig weekend ben ik weer een weekend naar Casella geweest. Een klooster/bezinningsweekend, eerder schreef ik al eens over mijn eerste keer daar. Het thema van dit weekend was ‘Wankelmoed’ 

Voor ik het weekend in ging wist ik niet zo goed wat ik met dat woord moest… Wankelmoed…

Wankel- niet zeker, twijfelend, instabiel, op een dunne draad, evenwichtig, mogelijkheid tot vallen.

Moed- sterk, zeker, dapper, confrontatie.

De moed om te wankelen of is die moed nog erg wankel? 

Filosoof Désanne van Brederode heeft het woord wankelmoed geïntroduceerd in éen van haar boeken. Een combinatie van het sterke van de moed en het kwetsbare van het wankele. Je wilt sterk staan en houdt jezelf groot, draagt dit ook uit naar buiten maar misschien is het soms ook goed om in je moed wat wankel te zijn. Toegeven dat iets niet lukt, hulp vragen, tijd nemen om te twijfelen, na te denken, kwetsbaar te zijn… Hoe moeilijk dit ook is…

Mijn moed is nog erg wankel, zo zeker voel ik me niet maar ik ben misschien wel wankelmoedig ondanks die twijfel en onzekerheid toch doen en maar zien wat het teweeg brengt.

Ben jij wel eens wankelmoedig?