depressie

Hoe voelt dat nou…

Ik heb een tijd lang getwijfeld of ik hierover een blog zou gaan schrijven. Ik wil er niet mee te koop lopen. Toch wil ik het graag, mijn verhaal delen. Het taboe rondom de psychiatrie en je eigen ervaringen daarmee doorbreken, maar ik vind het ook spannend. Het is erg persoonlijk en ook confronterend om het er over te hebben…

Hoe voelt dat nou, nu je je depressie hebt overwonnen, weer naar school gaat en het leven weer oppakt? Mijn hoofd begint te spinnen, hoe voelt het… “Maar wat voel je daar dan bij?”  Die zin popt in mijn hoofd op, een vraag die me de afgelopen jaren veel te vaak gesteld is. Ik voel m’n lichaam aanspannen bij het idee, voel me misselijk worden en probeer tegelijk zo ontspannen mogelijk te blijven zitten zodat het niet zo opvalt dat ik van slag raak door die vraag. Gedachten, beelden, schieten door mijn hoofd. Ik haal diep adem en zucht. Een zucht van verlichting.

Zo voelt het… Ik denk het beste te omschrijven is als een overwinning, een verlichting maar tegelijk ook angst en een gevoel van onwerkelijkheid. En dat allemaal tegelijk? Ja, het is erg verwarrend.

Het is een gevoel van overwinning en verlichting! Ik ben blij, tevreden, gelukkig zelfs. Ik kan enthousiast zijn, trots zijn, huilen van het lachen. Gevoelens en belevingen waarvan ik een tijd gedacht heb dat ik ze nooit meer zou voelen. 

Maar het voelt raar want nu ik zo weer leef, naar school ga, voelt het soms onwerkelijk. Ik lees mijn oude behandelplannen wel eens door, bekijk medicijnlijsten, denk terug aan een tijd waar ik zover weg was van mezelf. Ik herken mezelf er niet in, het staat ver bij me vandaan maar toch ook dichtbij. Alsof die behandelplannen over een ander gaan en niet over mij. Het idee dat ik er zo diep in zat, er geen uitweg leek en ik er zo zeker van was dat het ook niet beter zou gaan worden. Onwerkelijk.

Daarnaast nog de angst… Men zegt dat ongeveer 1/3 van de mensen die een depressieve episode hebben meegemaakt binnen een jaar een nieuwe depressieve episode meemaken. Én ongeveer de helft van mensen die depressief zijn geweest zullen nog zo’n periode mee maken in de rest van hun leven. Heel erg geruststellend dus… Er zijn van die dagen dat bij de kleinste gevoelens van somberheid ik in de stress schiet, bang dat ik weer depressief raak. Nou is iedereen wel eens somber of heeft wel eens een baal dag maar met het idee in mijn hoofd dat de kans groot is dat er nog een depressieve periode aankomt… Ooit, ergens, maar misschien ook niet. Het houdt me paraat, oplettend, angstig.

NLw0601_2

Maar ik kan het hendelen, ik voel me goed! Tijdens mijn opnames schreef ik wel eens van me af doormiddel van songteksten, quotes, tekeningetjes of eigen gedichtjes… Ik las ze laatst terug deze raakte me erg.

Diep van binnen

Ik kijk in de spiegel
En kijk mezelf aan
Ik zie het vuur van binnen
Langzaam aan vergaan
De sterke zonder tranen,
Het meisje met de lach
Begint nu te verliezen
In haar eigen veldslag
De oorlog in haar leven
Haar gevoelens steeds in strijd
Bang voor de gedachten
Bang voor de werkelijkheid
Want van binnen schreeuwt een meisje
Die slechts wat aandacht wilt
Ze blijft roepen en vragen
Energie die ze verspilt
Ze wordt genegeerd
Maar door zal ze blijven gaan
Tot diegene voor die spiegel
Haar eindelijk ziet staan.

Het is me gelukt, ik heb het gedaan en ben trots. Ik zie mezelf weer.

She-believed-she-could-So-she-did-daydreaming-30442809-500-667

Advertenties

2 gedachtes over “Hoe voelt dat nou…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s